Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (785)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Zobaczywszy zaś go Jezus [zasmucony stawszy się] rzekł: Jak z trudem majątek mający do królestwa Boga wchodzą. Wykonalniejsze bowiem jest wielbłądowi przez otwór igły wejść, niż bogatemu do królestwa Boga wejść. Powiedzieli zaś (którzy usłyszeli): I kto może uratować się? On zaś powiedział: Niemożliwe u ludzi, możliwe u Boga jest. Powiedział zaś Piotr: Oto my opuściwszy, (co) własne, zaczęliśmy towarzyszyć ci. On zaś powiedział im: Amen mówię wam, że nikt (nie) jest, który opuścił dom lub żonę lub braci lub rodziców lub dzieci ze względu na królestwo Boga, który nie nie odbierze wielokrotnie (więcej) w porze tej, a w wieku przychodzącym życie wieczne”. (Według Łukasza 18, 24 – 30)

 

„Mówi więc uczeń ów, którego miłował Jezus, Piotrowi: Pan jest. Szymon więc Piotr, usłyszawszy, że Pan jest, okrycie przepasał, był bowiem nagi, i rzucił się w morze. Zaś inni uczniowie łódką przybyli, nie bowiem byli daleko od ziemi, ale jakieś z łokci dwieście, ciągnąc sieć ryb. Jak więc wyszli na ziemię, widzą ognisko (z węglami) leżące i rybkę nań położoną i chleb. Mówi im Jezus: Przynieście z rybek, które złapaliście teraz. Wszedł więc Szymon Piotr i wyciągnął sieć na ziemię, pełną ryb wielkich, stu pięćdziesięciu trzech. I tak wiele (choć było), nie rozdarła się sieć. Mówi im Jezus: Chodźcież, zjedzcie śniadanie. Nikt zaś odważył się (z) uczniów wypytywać go: Ty kto jesteś?, wiedząc, że Pan jest. Przychodzi Jezus i bierze chleb i daje im, i rybkę podobnie. To już trzeci (raz) pokazał się Jezus uczniom podniósłszy się z martwych”. (Według Jana 21, 7 – 14)

„I zapytał jakiś go urzędnik mówiąc: Nauczycielu dobry, co uczyniwszy życie wieczne odziedziczę? Powiedział zaś mu Jezus: Czemu mnie nazywasz dobrym? Nikt dobry, jeśli nie jeden Bóg. Przykazania znasz: Nie scudzołóż, nie zabij, nie ukradnij, nie zaświadcz kłamliwie, szanuj ojca swego i matkę. On zaś powiedział: Tego wszystkiego strzegłem od młodości. Usłyszawszy zaś Jezus powiedział mu: Jeszcze jednego ci brakuje, wszystko ile masz sprzedaj i rozdaj biednym, i będziesz miał skarb w niebiosach, i chodźże towarzysz mi. On zaś usłyszawszy to zasmucony stał się, był bowiem bardzo bogaty”. (Według Łukasza 18, 18 – 23)

„Wy zaś nie dajcie się nazywać ‘Rabbi’, jeden bowiem jest wasz nauczyciel, wszyscy zaś wy braćmi jesteście. I ojcem nie nazywajcie waszym na ziemi, jeden bowiem jest wasz Ojciec, niebieski. Ani nie dajcie się nazywać przewodnikami, bo przewodnik wasz jest jeden: Pomazaniec. Zaś większy z was będzie waszym sługą. Kto zaś wywyższy siebie, zostanie uniżony, i kto uniży siebie, wywyższony zostanie”. (Według Mateusza 23, 8 – 12)

„Po tym pokazał się znów Jezus uczniom nad morzem Tyberiady. Pokazał się zaś tak. Byli razem Szymon Piotr, i Tomasz zwany Bliźniak, i Natanael z Kany (w) Galilei, i (ci) Zebedeusza, i inni z uczniów jego dwaj. Mówi im Szymon Piotr: Idę łowić. Mówią mu: Przychodzimy i my z tobą. Wyszli i weszli do łodzi i w ową noc (nie) złapali nic. Rano zaś już (gdy stało się), stanął Jezus na brzegu. Nie jednakże wiedzieli uczniowie, że Jezus jest. Mówi więc im Jezus: Dzieci, czy coś do posiłku macie? Odpowiedzieli mu: Nie. On zaś powiedział im: Rzućcie z prawej części łodzi sieć, i znajdziecie. Rzucili więc, i już nie ja wyciągnąć mieli siłę od mnogości ryb”. (Według Jana 21, 1 – 6)

„Przynosili zaś mu i niemowlęta, aby ich dotykał. Zobaczywszy zaś uczniowie karcili ich. Zaś Jezus przywołał je mówiąc: Dopuśćcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im, bowiem takich jest królestwo Boga. Amen, mówię wam, który nie przyjmie królestwa Boga jak dziecko, nie wejdzie do niego”. (Według Łukasza 18, 15 – 17)

„Wtedy Jezus powiedział tłumom i uczniom jego mówiąc: Na Mojżesza ławie usiedli uczeni w piśmie i faryzeusze. Wszystkie więc, jakie powiedzieliby wam, uczyńcie i strzeżcie, według zaś czynów ich nie czyńcie. Mówią bowiem i nie czynią. Wiążą zaś ciężary ciężkie [i niemożliwe do noszenia] i nakładają na ramiona ludzi, sami zaś palcem ich nie chcą poruszyć ich. Wszystkie zaś czyny ich czynią dla (pokazania się) ludziom. Rozszerzają bowiem filakterie ich i powiększają obramowania. Kochają zaś pierwsze leżanki na wieczerzach i pierwsze siedzenia w synagogach, i pozdrowienia na rynkach i bycie nazywanym przez ludzi ‘Rabbi’.” (Według Mateusza 23, 1 – 7)

 

„Liczne więc i inne znaki uczynił Jezus wobec uczniów [jego], które nie są zapisane w zwoju tym. To zaś napisane jest, aby [u]wierzyliście, że Jezus jest Pomazańcem, Synem Boga i aby wierząc życie mieliście w imieniu jego”. (Według Jana 20, 30 – 31)

„Poszczę dwakroć (w) tygodniu, daję dziesięcinę (ze) wszystkiego, co nabywam. Zaś poborca z daleka stojący nie chciał nawet oczu podnieść ku niebu, ale był (się w) pierś jego mówiąc: Boże, daj się przebłagać mi grzesznemu. Mówię wam, zeszedł ten usprawiedliwiony do domu jego wbrew tamtemu; bo każdy wywyższający siebie uniżony zostanie, zaś uniżający siebie wywyższony zostanie”. (Według Łukasza 18, 12 – 14)

„(Gdy zebrali się) zaś faryzeusze, zapytał ich Jezus mówiąc: Co wam się wydaje o Pomazańcu? Kogo synem jest? Mówią mu: Dawida. Mówi im: Jak więc Dawid w duchu nazywa go Panem, mówiąc: Rzekł Pan Panu memu: Siedź po prawicy mej, aż położę wrogów twych popod stopy twe. Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, jak synem jego jest? I nikt (nie) mógł odpowiedzieć mu słowem, ani nie odważył się (ktokolwiek) od tamtych dni zapytać go jeszcze”. (Według Mateusza 22, 41 – 46)

Strona 4 z 40
Top