„Mnie mniejszemu (od) wszystkich świętych dana została łaska ta: poganom ogłosić dobrą nowinę, (to) niemożliwe do wytropienia bogactwo Pomazańca, i oświetlić [wszystkim], jakim szafarzowanie tajemnicą, zakrytą od wieków w Bogu, (Tym) wszystko (który stworzył), aby zostałaby dana do poznania teraz Panowaniom i Władzom na niebiosach przez (społeczność) wywołanych wielce rozmaita mądrość Boga, według postanowienia przed wiekami, które uczynił w Pomazańcu Jezusie, Panu naszym, w którym mamy otwartość i zbliżenie się w przekonaniu przez wiarę (w) Niego. Dlatego proszę, aby nie poddawać się złu podczas utrapień mych za was, co jest chwałą waszą”. (Do Efezjan 3, 8 – 13)

„Tego gwoli ja Paweł, więzień Pomazańca [Jezusa], za was pogan jeśli oczywiście usłyszeliście (o) szafarzowaniu łaski Boga, danej mi względem was, [bo] w objawieniu dana została do poznania mi tajemnica, tak jak wcześniej napisałem w małym, w porównaniu z czym możecie odczytując zauważyć zrozumienie me w tajemnicy Pomazańca, która (w) innych pokoleniach nie została dana do poznania synom ludzi, jak teraz została objawiona świętym wysłannikom Jego i prorokom w Duchu, (że) być poganie współdziedziczącymi, i stanowiącymi jedno ciało i współuczestniczącymi (w) obietnicy w Pomazańcu Jezusie przez dobrą nowinę, której stałem się sługą według darowizny łaski Boga, danej mi według działania mocy Jego”. (Do Efezjan 3, 1 – 7)

„I przyszedłszy ogłosił dobrą nowinę, pokój wam, (tym) daleko i pokój (tym) blisko; bo przez Niego mamy zbliżenie się jedni i drudzy w jednym Duchu do Ojca. Zatem więc już nie jesteście cudzoziemskimi i mieszkającymi obok, ale jesteście współobywatelami świętych i domowymi Boga, nadbudowanymi na fundamencie wysłanników i proroków: (jest) węgłem jego Pomazaniec Jezus, w którym każde budowanie spajane wzrasta na przybytek święty w Panu, w którym i wy jesteście wspólnie budowani na zamieszkanie Boga w Duchu”. (Do Efezjan 2, 17 – 22)

„Teraz zaś w Pomazańcu Jezusie wy, niegdyś będący daleko, staliście się blisko przez krew Pomazańca. On bowiem jest pokojem naszym, (Ten) (który uczynił) jedno i drugie jednym i leżącym pośrodku mur odgrodzenia (który złamał), nieprzyjaźń, w ciele Jego, Prawo przykazań w postanowieniach (który uznał za bezużyteczne), aby (tych) dwu stworzyłby w sobie ku jednemu nowemu człowiekowi, czyniąc pokój, i z powrotem pojednałby jednych i drugich w jednym ciele (dla) Boga przez krzyż, zabiwszy (tę) nieprzyjaźń w Nim”. (Do Efezjan 2, 13 – 16)

„Dlatego przypominajcie sobie, że niegdyś wy, poganie na ciele, nazywani nieobrzezaniem przez nazywające siebie obrzezaniem na ciele ręką uczynionym, że byliście porą ową bez Pomazańca, uczynieni obcymi obywatelstwu Izraela i (będący) cudzoziemskimi (względem) przymierzy obietnicy, nadziei nie mający i bezbożni w świecie”. (Do Efezjan 2, 11 – 12)

„Bo łaską jesteście zbawieni z powodu wiary; i to nie z was, Boga (ten) dar; nie z dzieł, aby nie ktoś zacząłby się chełpić. Jego bowiem jesteśmy czynem, stworzeni w Pomazańcu Jezusie dla dzieł dobrych, które wcześniej przygotował Bóg, aby w nich postępowaliśmy”. (Do Efezjan 2, 8 – 10)

„zaś Bóg, bogaty będąc w litości, przez wielką miłość Jego, którą umiłował nas, i będących nas martwymi (dla) występków współożywił z Pomazańcem łaską jesteście zbawieni i współobudził i współposadził na niebiosach w Pomazańcu Jezusie, aby okazałby w wiekach przychodzących przewyższające bogactwo łaski Jego przez łagodność dla nas w Pomazańcu Jezusie”. (Do Efezjan 2, 4 – 7)

„I was, będących martwymi (dla) występków i (dla) grzechów waszych, w których niegdyś zaczęliście postępować według wieku świata tego, według przywódcy władzy powietrza, ducha teraz działającego wśród synów nieuległości, wśród których i my wszyscy zaczęliśmy obracać się niegdyś w pożądaniach ciała naszego, czyniąc wolę ciała i myśli, i byliśmy dziećmi pod względem natury gniewu jak i pozostali”. (Do Efezjan 2, 1 – 3)

„Z powodu tego i ja, usłyszawszy (o tej) w was wierze w Panu, Jezusie, i (o) miłości ku wszystkim świętym, nie powstrzymuję się dziękując za was , wspomnienie czyniąc sobie w modlitwach mych, aby Bóg Pana naszego, Jezusa Pomazańca, Ojciec chwały, dałby wam Ducha mądrości i objawienia w poznaniu Go, oświetlone oczy serca [waszego] ku wiedzieć wy, jaka jest nadzieja powołania Jego, jakie bogactwo chwały dziedziczenia Jego wśród świętych, i jaka przewyższająca wielkość mocy Jego względem nas wierzących według działania siły potęgi Jego, które zdziałał w Pomazańcu, wskrzesiwszy Go z martwych, i posadziwszy na prawicy Jego na niebiosach powyżej każdego Panowania, i Władzy, i Mocy, i Państwa, i każdego imienia wymienianego nie jedynie w wieku tym, ale i w mającym nastąpić; i wszystko podporządkował pod nogi Jego, i Jego dał (jako) głowę ponad wszystkim (społeczności) wywołanych, która jest ciałem Jego, wypełnieniem (Tego) wszystko we wszystkim wypełniającego sobą”. (Do Efezjan 1, 15 – 23)

„Wysławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Pomazańca, (Ten) (który wysławił) nas w całym wysławieniu duchowym na niebiosach w Pomazańcu, tak jak wybrał sobie nas w Nim przed położeniem fundamentów świata, (by) być my świętymi i niewinnymi wobec Niego w miłości, przeznaczywszy nas ku usynowieniu przez Jezusa Pomazańca względem Niego, według upodobania woli Jego, ku pochwale blasku łaski Jego, którą napełnił łaską nas w Umiłowanym, w którym mamy odkupienie przez krew Jego, uwolnienie (od) występków, według bogactwa łaski Jego, której dał obfitość ku nam w całej mądrości i pomyśleniu, dawszy poznać nam tajemnicę woli Jego, według upodobania Jego, które postanowił sobie w Nim ku szafarzowaniu wypełnienia czasów, (tak by) sprowadzić sobie pod jedną głowę wszystko w Pomazańcu: (to) na niebiosach i (to) na ziemi: w Nim, w którym i zostaliśmy wybrani losem, przeznaczeni według wcześniejszego ustawienia (Tego) wszystko Działającego według postanowienia Jego, ku być my ku pochwale blasku Jego, (którzy wcześniej oparliśmy nadzieję) w Pomazańcu; w którym i wy usłyszawszy słowo prawdy, dobrą nowinę (o) zbawieniu waszym, w którym i uwierzywszy zostaliście opieczętowani Duchem obietnicy, (tym) Świętym, który jest poręką dziedziczenia naszego, ku odkupieniu pozyskania dla siebie, ku pochwale blasku Jego”. (Do Efezjan 1, 3 – 14)