Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (964)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Bóg ludu tego Izraela wybrał sobie ojców naszych, i lud wywyższył w zamieszkiwaniu obok w ziemi Egiptu, i z ramieniem wysokim wyprowadził ich z niej, i mniej więcej (przez) czterdziestoletni czas zniósł sposób bycia ich na pustkowiu. I zniszczywszy ludów siedem w ziemi Kanaan , przydzielił jako dziedzictwo (tę) ziemię ich mniej więcej (w) latach czterystu i pięćdziesięciu. I po tych dał sędziów aż do Samuela proroka”. (Dokonania wysłanników 13, 17 – 20)

„Poprowadzeni zaś od Pafos (ci) około Pawła przyszli do Perge, (tej) Pamfilii. Jan zaś odstąpiwszy od nich wrócił do Jerozolimy. Oni zaś przeszedłszy z Perge, przybyli do Antiochii Pizydyjskiej i wszedłszy do synagogi (w) dniu szabatu usiedli. Po zaś odczytaniu Prawa i Proroków wysłali przełożeni synagogi do nich mówiąc: Mężowie bracia, jeśli jakieś jest w was słowo zachęty do ludu, mówcie. Wstawszy zaś Paweł i potrząsnąwszy ręką powiedział: Mężowie Izraelici i (ci) bojący się Boga, posłuchajcie”. (Dokonania wysłanników 13, 13 – 16)

„Stawał naprzeciw zaś im Elimas, (ten) mag, tak bowiem jest przetłumaczane imię jego, szukając, (aby) odwrócić prokonsula od wiary. Szaweł zaś, (ten) i Paweł, napełniony Duchem Świętym popatrzywszy wprost na niego, powiedział: O pełny wszystkiego podstępu i wszystkiego oszustwa, synu oszczercy, nieprzyjacielu każdej sprawiedliwości, nie powstrzymasz się odwracając drogi Pana, (te) proste? I teraz oto ręka Pana przeciwko tobie, i będziesz ślepy, nie widząc słońca aż do czasu. Natychmiast spadło na niego zaćmienie i ciemność i krążąca dokoła szukał prowadzących za rękę. Wtedy zobaczywszy prokonsul (to), (co się stało), uwierzył, będąc zdumionym z powodu nauki Pana”. (Dokonania wysłanników 13, 8 – 12)

„Ci więc wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji. Stamtąd odpłynęli na Cypr. I stawszy się w Salaminie, zwiastowali słowo Boga w synagogach Judejczyków. Mieli zaś i Jana (jako) sługę. Przeszedłszy zaś całą wyspę aż do Pafos, znaleźli męża pewnego, maga, kłamliwego proroka, Judejczyka, któremu imię Bar Jezus, który był razem z prokonsulem Sergiuszem Pawłem, mężem rozumnym. Ten przywoławszy do siebie Barnabę i Szawła, poszukał, (aby) usłyszeć słowo Boga”. (Dokonania wysłanników 13, 4 – 7)

„(Kiedy spełniali społeczne dzieło) zaś oni Panu i (kiedy pościli), powiedział Duch Święty: Oddzielcie już mi Barnabę i Szawła do dzieła, (do) którego przywołałem sobie ich. Wtedy poddawszy się postom, i pomodliwszy się, i nałożywszy ręce (na) nich, uwolnili”. (Dokonania wysłanników 13, 2 – 3)

„Zaś słowo Boga wzrastało i mnożyło się. Barnaba zaś i Szaweł wrócili, względem Jeruzalem wypełniwszy służbę, przyjąwszy razem Jana, (tego) przezwanego Markiem. Byli zaś w Antiochii w będącej (społeczności) wywołanych prorocy i nauczyciele: Barnaba i Szymon, (ten) nazywany Nigrem, i Lucjusz Cyrenejczyk, Manaen, Heroda tetrarchy współwychowanek i Szaweł”. (Dokonania wysłanników 12, 24 – 13, 1)

„Był zaś gniewającym się (na) Tyryjczyków i Sydończyków.  Jednomyślnie zaś przybyli do niego i przekonawszy Blastosa, (tego) nad sypialnią króla, prosili sobie (o) pokój z powodu być karmioną ich kraina przez (tę) królewską. (W) uszykowanym zaś dniu Herod wdziawszy na siebie odzienie królewskie [i] zasiadłszy na trybunie przemawiał publicznie do nich. Zaś lud wykrzykiwał, Boga głos i nie człowieka. Natychmiast zaś uderzył go zwiastun Pana za to, (że) nie dał chwały Bogu. I stawszy się zjedzony przez robaki wyzionął ducha”. (Dokonania wysłanników 12, 20 – 23)

„(Z nastaniem) zaś dnia był zamęt nie mały wśród żołnierzy, czym mianowicie Piotr stał się. Herod zaś przeprowadziwszy poszukiwania (za) nim i nie znalazłszy, osądziwszy strażników rozkazał zostać uwięzionymi i zszedłszy z Judei do Cezarei przebywał”. (Dokonania wysłanników 12, 18 – 19)

 „Ci zaś do niej powiedzieli: Szalejesz. Ta zaś usilnie zapewniała, (że) tak się ma. Ci zaś mówili: Zwiastun jest jego. Zaś Piotr zatrzymywał się pukając. Otwarłszy zaś zobaczyli go i stali się oszołomieni. Potrząsnąwszy zaś im ręką, (aby) milczeć, opisał [im], jak Pan go wyprowadził ze strażnicy. Powiedział: Oznajmijcie Jakubowi i braciom to. I wyszedłszy poszedł w inne miejsce”. (Dokonania wysłanników 12, 15 – 17) 

„I Piotr w sobie samym stawszy się powiedział: Teraz wiem prawdziwie, że wysłał Pan zwiastuna Jego i wyrwał sobie mię z ręki Heroda i całego oczekiwania ludu Judejczyków. Dostrzegłszy przyszedł do domu Marii, matki Jana, przezywanego Markiem, gdzie byli dość liczni razem zebrani i modlący się. Zapukawszy zaś on (w) podwoje wrót, podeszła służebna wysłuchać imieniem Rode. I uznawszy głos Piotra z radości nie otwarła wrót, wbiegłszy zaś oznajmiła, (że) stać Piotr przed wrotami”. (Dokonania wysłanników 12, 11 – 14)

Strona 2 z 49
Top