Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (905)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„I lud, którego będą niewolnikami, osądzę ja, Bóg powiedział, i po tych wyjdą i będą służyć mi w miejscu tym. I dał mu układ obrzezania. I tak zrodził Izaaka i obrzezał go dnia ósmego, i Izaak Jakuba, i Jakub dwunastu patriarchów. I patriarchowie pozazdrościwszy Józefa oddali do Egiptu. I był Bóg z nim, i wyrwał sobie go z wszystkich utrapień jego, i dał mu łaskę i mądrość wobec faraona, króla Egiptu, i ustanowił go dowodzącym nad Egiptem i [nad] całym domem jego”. (Dokonania wysłanników 7, 7 – 10)

„Wtedy wyszedłszy z ziemi Chaldejczyków, zamieszkał w Charanie. I stamtąd po śmierci ojca jego przesiedlił go do ziemi tej, na której wy teraz zamieszkujcie. I nie dał mu dziedziczenia w niej ani podstawy nogi, i obiecał dać jemu na nabycie jej i nasieniu jego po nim, nie (choć było) mu dziecko. Powiedział zaś tak Bóg, że będzie nasienie jego mieszkającym obok w ziemi cudzej; i uczynią niewolnikiem je, i będą krzywdzić (przez) lat czterysta”. (Dokonania wysłanników 7, 4 – 6)

„Powiedział zaś arcykapłan: Czy te tak się mają? Ten zaś mówił: Mężowie bracia i ojcowie, posłuchajcie. Bóg chwały dał się zobaczyć ojcu naszemu Abrahamowi, będącemu w Mezopotamii, zanim (nie) zamieszkać on w Charanie. I powiedział do niego: Wyjdź z ziemi twej i [z] rodziny twej i nuże do ziemi, którą ci pokażę”. (Dokonania wysłanników 7, 1 – 3)

„Współporuszyli lud, i starszych, i uczonych w piśmie i stanąwszy obok wspólnie porwali go i poprowadzili na miejsce posiedzeń. Postawili świadków kłamliwych mówiących: Człowiek ten nie powstrzymuje się mówiąc słowa przeciw miejscu świętemu [temu] i Prawu. Usłyszeliśmy bowiem go mówiącego, że Jezus, Nazarejczyk Ten, obali miejsce to i zmieni zwyczaje, które przekazał nam Mojżesz. I popatrzywszy wprost w niego wszyscy siedzący w miejscu posiedzeń, zobaczyli twarz jego jakby twarz zwiastuna”. (Dokonania wysłanników 6, 12 – 15)

„Szczepan zaś pełny łaski i mocy czynił cuda i znaki wielkie w ludzie. Powstali zaś niektórzy (z tych) z (miejsca) zebrań, (tego) nazywanego Libertynów, i Cyrenejczyków, i Aleksandryjczyków, i (tych) od Cylicji i Azji, dociekając razem z Szczepanem, i nie byli silni stanąć naprzeciw mądrości i Ducha, którym mówił. Wtedy podrzucili mężów mówiących, że: Usłyszeliśmy go mówiącego słowa krzywdząco mówiące na Mojżesza i Boga”. (Dokonania wysłanników 6, 8 – 11)

„My zaś (przy) modlitwie i służbie słowa będziemy trwać niezłomnie przy. I spodobało się (to) słowo przed całą mnogością, i wybrali sobie Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, i Filipa, i Prochowa, i Nikanora, i Tymona, i Parmenasa, i Mikołaja, prozelitę Antiocheńczyka, których postawili przed wysłannikami, i pomodliwszy się położyli na nich ręce. I słowo Boga wzrastało, i mnożyła się liczba uczniów w Jeruzalem bardzo, liczny tłum kapłanów był posłuszny wierze”. (Dokonania wysłanników 6, 4 – 7)

„W zaś dniach tych (kiedy mnożyli się) uczniowie stało się narzekanie hellenistów na Hebrajczyków, że są przeoczane w służbie codziennej wdowy ich. Przywoławszy do siebie zaś (ci) Dwunastu mnogość uczniów powiedzieli: Nie podobające się jest, (aby) my pozostawiwszy słowo Boga służyć stołom. Przyjrzyjcie się zaś, bracia, mężom z was poświadczającym się siedmiu, pełnym Ducha i mądrości, których ustanowimy do potrzeby tej”. (Dokonania wysłanników 6, 1 – 3)

 

„Ci więc szli radując się od oblicza sanhedrynu, że zostali uznani za godnych za (to) imię doznać braku szacunku. Każdego dnia w świątyni i w domu nie powstrzymywali się nauczając i głosząc dobrą nowinę Pomazańca, Jezusa”. (Dokonania wysłanników 5, 41 – 42)

„I (o tych) teraz mówię wam: odstąpcie od ludzi tych i uwolnijcie ich. Bo jeśli jest z ludzi postanowienie to lub dzieło to, zostanie obalone; jeśli zaś z Boga jest, nie będziecie mogli obalić ich żeby kiedyś nie i walczącymi przeciw Bogu znalezieni zostaliście. Zostali przekonani zaś (przez) niego. I przywoławszy do siebie wysłanników, zbiwszy nakazali nie mówić na imieniu Jezusa, i uwolnili”. (Dokonania wysłanników 5, 38 – 40)

„Przed bowiem tymi dniami podniósł się Teodas, mówiący być kimś on sam, (do) którego dała się nakłonić mężów liczba mniej więcej czterystu. Który został zgładzony i wszyscy, jacy ulegali mu, zostali rozłączeni i stali się ku niczemu. Po tym podniósł się Judasz Galilejczyk w dniach spisu i oderwał lud za nim. I ten zgubił się, i wszyscy, jacy ulegali mu, zostali rozproszeni”. (Dokonania wysłanników 5, 36 – 37)

Strona 2 z 46
Top