Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (905)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Ten więc nabył teren z zapłaty niesprawiedliwości i padającym na twarz stawszy się pękł wpół. I wylały się wszystkie wnętrzności jego. I znajome stało się wszystkim zamieszkującym Jeruzalem, tak że nazwany został teren ów własną mową ich Hakeldamach, to jest Teren Krwi. Napisane jest bowiem w Księdze Śpiewów: Niech się stanie siedziba jego pustkowiem i nie niech będzie zamieszkującego w niej, i: Doglądanie jego niech weźmie inny”. (Dokonania wysłanników 1, 18 – 20)

„Mąż zaś pewien, Ananiasz imieniem, razem z Safirą, kobietą jego, sprzedał posiadłość i oddzielił sobie z szacunku (za wspólną wiedzą) i kobiety, i przyniósłszy część jakąś, przy nogach wysłanników położył. Powiedział zaś Piotr: Ananiaszu, przez co wypełnił szatan serce twe, (żeby) okłamać ty Ducha Świętego i oddzielić sobie z szacunku terenu?” (Dokonania wysłanników 5, 1 – 3)

 

„I mocą wielką oddawali świadectwo wysłannicy (o) powstaniu Pana, Jezusa, łaska wielka była nad wszystkimi nimi. Ani (nie) bowiem cierpiącym brak ktoś był wśród nich; jacy bowiem posiadaczami terenów lub domów byli, sprzedając nieśli szacunki sprzedawanych i kładli przy nogach wysłanników. Rozdawano zaś każdemu według tego jak ktoś potrzebę miał. Józef zaś, (ten) przezwany Barnabasem przez wysłanników, co jest przetłumaczane: syn zachęty, Lewita, Cypryjczyk rodem, będące jemu pole sprzedawszy, przyniósł pieniądze i położył do nóg wysłanników”. (Dokonania wysłanników 4, 33 – 37)

„I (kiedy poprosili) oni, zostało potrząśnięte miejsce, w którym byli zebrani, i napełnieni zostali wszyscy Świętym Duchem, i mówili słowo Boga z otwartością. (Tej) zaś mnogości (tych), (którzy uwierzyli), było serce i dusza jedna, i ani jeden (o) czymś (z) dobytku jemu (nie) mówił własne być, ale były im wszystkie (rzeczy) wspólne”. (Dokonania wysłanników 4, 31 – 32)

„Dali się zebrać bowiem naprawdę w mieście tym przeciwko świętemu Słudze Twemu Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat razem z poganami i ludami Izraela, (aby) uczynić, jakie ręka Twa i postanowienie [Twe] przeznaczyła, (aby) stać się. I teraz, Panie, wejrzyj na groźby ich i daj niewolnikom Twym z otwartością całą mówić słowo Twe, przez (to) ręki [Twej] wyciągnąć Ty ku uleczenia i znaków, i cudów stawaniu się przez imię Świętego Sługi Twego, Jezusa”. (Dokonania wysłanników 4, 27 – 30)

 

„(Ci) zaś wysłuchawszy, jednomyślnie podnieśli głos do Boga i powiedzieli: Władco, Ty, (który uczyniłeś) niebo, i ziemię, i morze, i wszystkie (te) w nich, (Ten) ojca naszego przez Ducha Świętego usta Dawida, sługi Twego, (który rzekłeś): Po co wzburzyli się poganie i ludy zaczęły troszczyć się (o) puste (rzeczy)? Stanęli przy (sobie) królowie ziemi i przywódcy dali się zebrać na (to) samo przeciw Panu i przeciw Pomazańcowi Jego”. (Dokonania wysłanników 4, 24 – 26)

„(Ci) zaś jeszcze zagroziwszy uwolnili ich, nic znajdując (tego), jak mogliby ukarać ich, z powodu ludu, bo wszyscy oddawali chwałę Bogu z powodu (tego) (co się stało). Lat bowiem był liczniejszych (niż) czterdzieści (ten) człowiek, na którym stał się znak ten uleczenia. Zwolnieni zaś przyszli do swoich i oznajmili, jakie do nich arcykapłani i starsi powiedzieli”. (Dokonania wysłanników 4, 21 – 23)

„Ale aby nie w większym (stopniu) rozdzielone zostało w lud, zagroźmy im, (żeby) już nie (mówili) w imieniu tym żadnemu (z) ludzi. I zawoławszy ich nakazali w ogóle nie głosić i nie nauczać w imieniu Jezusa. Zaś Piotr i Jan odpowiedziawszy powiedzieli do nich: Czy sprawiedliwe jest przed Bogiem was słuchać raczej niż Boga? Osądźcie! Nie możemy bowiem my, co zobaczyliśmy i usłyszeliśmy nie mówić”. (Dokonania wysłanników 4, 17 – 20)

„(Na tego) człowieka patrząc razem z nimi stojącego, (tego) uzdrowionego, nic (nie) mieli, (żeby) odpowiedzieć. Wezwawszy zaś, (aby) oni na zewnątrz miejsca posiedzeń odejść, razem zderzali się przeciw jedni drugim, mówiąc: Co mamy uczynić ludziom tym? Że bowiem znajomy znak stał się przez nich, wszystkim zamieszkującym (w) Jeruzalem widoczne, i nie możemy odrzucać”. (Dokonania wysłanników 4, 14 – 16)

„Ten jest kamieniem, (tym) za nic wziętym przez was (tych) budowniczych, (który stał się) ku głowie kąta. I nie jest w innym nikim zbawienie, ani bowiem imię jest drugie pod niebem dane w ludziach, w którym trzeba dać się zbawić my. Oglądając zaś Piotra otwartość i Jana i przyłapawszy sobie, że ludźmi niepiśmiennymi są, i prostakami, dziwili się (i) uznawali ich, że razem z Jezusem byli”. (Dokonania wysłanników 4, 11 – 13)

Strona 3 z 46
Top