Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (1592)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Ludzie bowiem na większego przysięgają i każdego (dla) nich sporu kresem ku umocnieniu przysięga; przez to obficiej postanawiając Bóg pokazać dziedzicom obietnicy niezmienialność postanowienia Jego, zagwarantował przysięgą, aby przez dwie sprawy niezmienialne, w których niemożliwe, (by) skłamać Bóg, silną zachętę mielibyśmy zbiegłszy, (by) chwycić się silnie będącej wyłożoną nadziei; tę jako kotwicę mamy duszy, niezawodną, i mocną, i wchodzącą do (tego) bardziej wewnętrznego zasłony, gdzie (jako) przybiegający wpierw w imieniu naszym wszedł Jezus, według porządku Melchizedeka arcykapłanem stawszy się na wiek”. (Do Hebrajczyków 6, 16 – 20)
„Jesteśmy przekonani co do was, umiłowani, (o) lepszych i mających zbawienie, jeśli i tak mówimy; nie bowiem niesprawiedliwym Bóg, (by) zapomnieć (o) dziele waszym i (o) miłości, którą okazaliście ku imieniu Jego, usłużywszy świętym i usługując. Pragniemy zaś, (by) każdy (z) was tę samą wykazywać gorliwość względem pełni nadziei aż do końca, aby nie tępi stalibyście się, naśladowcami zaś (tych) przez wiarę i wielkoduszność dziedziczących obietnice. Bo Abrahamowi obiecawszy Bóg, gdy na nikogo (nie) miał większego, (by) przysiąc, przysiągł na siebie samego, mówiąc: Że z pewnością błogosławiąc pobłogosławię cię i mnożąc rozmnożę cię; I tak stawszy się wielkodusznym, osiągnął obietnicę”. (Do Hebrajczyków 6, 9 – 15)
„Dlatego odrzuciwszy (to) początku Pomazańca słowo, do dojrzałości nieśmy się, nie znowu fundament kładąc sobie zmiany myślenia od martwych dzieł, i wiary w Boga, (o) zanurzeniach nauki, (o) nałożeniu rąk, (o) powstaniu martwych i (o) sądzie wiecznym. I to uczynimy, jeśli właśnie pozwoli Bóg. Niemożliwe bowiem, (by) raz oświetlonych, (którzy zakosztowali) także darowizny niebieskiej, i uczestnikami (stali się) Ducha Świętego i pięknego (skosztowali) Boga słowa, mocy także mającego nastąpić wieku, i (upadli mimo to), znowu odnawiać ku zmianie myślenia, od nowa krzyżujących dla siebie samych Syna Boga i wystawiających na pokaz. Ziemia bowiem, wypiwszy (ten) na nią przychodzący częstokroć deszcz i rodząc ziele odpowiednie (dla) nich, dla których i jest użyźniana, otrzymuje błogosławieństwo od Boga; wynosząc zaś ciernie i osty, niezdatną i przekleństwa blisko, tej koniec w spaleniu”. (Do Hebrajczyków 6, 1 – 8)
„O czym liczne nam słowo i niemożliwe do wyjaśnienia (by) mówić, gdyż tępi staliście się (w) słuchu. I bowiem będąc zobowiązani, (by) być nauczycielami przez (ten) czas, znowu potrzebę macie (by) nauczać was ktoś elementów początku słów Boga, i staliście się potrzebę mającymi mleka [i] nie twardego pokarmu. Każdy bowiem uczestniczący (w) mleku niedoświadczony (w) słowie sprawiedliwości, niemowlęciem bowiem jest; dojrzałych zaś jest twardy pokarm, (tych) przez nawyk zmysły wyćwiczone mających do rozróżnienia piękna i zła”. (Do Hebrajczyków 5, 11 – 14)
„Tak i Pomazaniec nie siebie samego otoczył chwałą, (by) stać się arcykapłanem, ale (Ten), (który powiedział) do Niego: Synem mym jesteś Ty, ja dzisiaj zrodziłem Cię; jak i w innym mówi: Ty kapłanem na wiek według porządku Melchizedeka. Ten w dniach ciała Jego, błagania i prośby do mogącego zbawić Go od śmierci wśród krzyku silnego i łez przyniósłszy i wysłuchany za pobożność, chociaż będąc Synem, nauczył się przez (te,) które wycierpiał, posłuszeństwa; i uczyniony dojrzałym stał się (dla) wszystkich będących posłusznymi Mu przyczyną zbawienia wiecznego, nazwany przez Boga arcykapłanem według porządku Melchizedeka”. (Do Hebrajczyków 5, 5 – 10)
„Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany dla ludzi jest ustanawiany (co do tych) względem Boga, aby przynosiłby dary i ofiary za grzechy, w odpowiedniej mierze współczuć mogąc nie rozeznającym się i błąkającym się, gdyż i sam ma na sobie bezsiłę, i z powodu niej musi jak za lud, tak i za siebie przynosić za grzechy. I nie dla siebie samego ktoś bierze (tę) cześć, ale powoływany przez Boga, jak i Aaron”. (Do Hebrajczyków 5, 1 – 4)
„Mając więc (jako) arcykapłana wielkiego, (który przeszedł) (do) niebios, Jezusa, Syna Boga, trzymajmy się silnie wyznania; nie bowiem mamy arcykapłana nie mogącego współczuć w bezsiłach naszych, doświadczonego zaś we wszystkim co do podobieństwa, wyjąwszy grzech. Podchodźmy więc z otwartością (do) tronu łaski, aby otrzymalibyśmy litość i łaskę znaleźlibyśmy względem dobrego w porę pomagania”. (Do Hebrajczyków 4, 14 – 16)
„Żyjącym bowiem słowo Boga, i sprawnym, i bardziej tnącym niż każdy miecz obosieczny i przenikającym aż do podziału duszy i ducha, stawów i szpiku, i zdolnym do osądzania wymysłów i rozumień serca; i nie jest stworzenie niewidocznym przed nim, wszystkie zaś nagimi i mającymi odsłoniętą szyję dla oczu jego, względem którego nam słowo”. (Do Hebrajczyków 4, 12 – 13)
„Jeśli bowiem im Jozue zapewniłby odpoczynek, nie o innym mówiłby po tych dniu. Zatem pozostaje szabasowanie (dla) ludu Boga; (ten) bowiem, (który wszedł) do odpoczynku Jego i sam odpoczął od dzieł jego, jak właśnie od swoich Bóg. Postarajmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nie w ten sam ktoś przykład upadłby nieuległości”. (Do Hebrajczyków 4, 8 – 11)
„Powiedział bowiem gdzieś o siódmym tak: I zaczął odpoczywać Bóg w dniu siódmym od wszystkich dzieł Jego; i w tym znowu: Jeśli wejdą do odpoczynku mego. Gdy więc pozostawia sobie niektórych, (by) wejść do tego, i (ci) wcześniej, (którzy otrzymali dobrą nowinę), nie weszli z powodu nieuległości, znowu jakiś ustala dzień, Dzisiaj, przez Dawida mówiąc po tak wielkim czasie, jak wcześniej jest powiedziane: Dzisiaj jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych”. (Do Hebrajczyków 4, 4 – 7)
Strona 1 z 80

Top