Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (1158)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Przeszli zaś Frygię i Galicką krainę, powstrzymani przez Świętego Ducha (od) powiedzenia słowa w Azji. Przyszedłszy zaś naprzeciw Myzji, próbowali do Bitynii pójść i nie pozwolił im Duch Jezusa. Przeszedłszy zaś Myzję, zeszli do Triady”. (Dokonania wysłanników 16, 6 – 8)

„Tego zechciał Paweł razem z nim wyjść. I wziąwszy obrzezał go z powodu Judejczyków, (tych) będących w miejscach tamtych. Widzieli bowiem wszyscy, że Hellenem ojciec jego był. Gdy zaś przechodzili (te) miasta, przekazywali im, (aby) strzec postanowień, (tych) osądzonych przez wysłanników i starszych, (tych) w Jerozolimie. Więc (społeczności) wywołanych były utwierdzane wiarą i obfitowały liczbą co dzień”. (Dokonania wysłanników 16, 3 – 5)

„Stało się zaś ostre rozdrażnienie, tak że zostać oddzieleni oni od jeden drugiego: Barnaba przyjąwszy Marka odpłynąć ku Cyprowi. Paweł zaś przybrawszy sobie Sylasa wyszedł, przekazany łasce Pana przez braci. Przechodził zaś Syrię i Cylicję, utwierdzając (społeczności) wywołanych. Przyszedł zaś [i] do Derbe i do Listry. I oto uczeń pewien był tam imieniem Tymoteusz, syn kobiety, Judejki wiernej, ojca zaś Hellena, który był poświadczany przez (tych) w Listrze i Ikonium braci”. (Dokonania wysłanników 15, 39 – 16,2)
„Po zaś pewnych dniach powiedział do Barnaby Paweł: Zawróciwszy już przyglądnijmy się braciom w miecie każdym, w których zwiastowaliśmy słowo Pana, jak mają się. Barnaba zaś postanawiał przyjąć razem i Jana, (tego) nazywanego Markiem. Paweł zaś uznawał za godne, (aby) (tego), (który odstąpił) od nich z Pamfilii i nie (przyszedł razem z) nimi do dzieła, nie przyjmować razem go”. (Dokonania wysłanników 15, 36 – 38)
„(Ci) więc uwolnieni zeszli do Antiochii i zebrawszy mnogość oddali list. Odczytawszy zaś uradowali się z powodu (tej) zachęty. Juda i Sylab, i oni prorokami będąc, przez słowo liczne zachęcili braci i utwierdzili. Przetrwawszy zaś (jakiś) czas, zostali uwolnieni z pokojem przez braci do (tych), (którzy wysłali) ich. Paweł zaś i Barnaba przebywali w Antiochii, nauczając i głosząc dobrą nowinę z i innymi licznymi: słowo Pana”. (Dokonania wysłanników 15, 30 – 35)
„Wysłaliśmy więc Judę i Sylaba, (aby) i oni przez słowo (oznajmili) (to) samo. Wydało się bowiem Duchowi Świętemu i nam, (aby) żaden większy (nie) kłaść na was ciężar oprócz tych koniecznie: powstrzymywać się (od) ofiarowanych wizerunkom, i (od) krwi, i (od) uduszonych, i (od) nierządu; od których ustrzegając siebie samych, dobrze sprawicie. Zostańcie krzepcy”. (Dokonania wysłanników 15, 27 – 29)
„Kiedy usłyszeliśmy, że niektórzy z nas [wyszedłszy] zmącili was słowami rozstrajając dusze wasze, których nie postanowiliśmy, wydało się nam, (którzy staliśmy się) jednomyślnie, (aby) wybrawszy sobie mężów posłać do was razem z umiłowanymi naszymi Barnabą i Pawłem, ludźmi, (którzy wydali) dusze ich dla imienia Pana naszego, Jezusa Pomazańca”. (Dokonania wysłanników 15, 24 – 26)
„Wtedy wydało się wysłannikom i starszym razem z całą (społecznością) wywołanych, (aby) wybrawszy mężów z nich posłać do Antiochii razem z Pawłem i Barnabą: Judę, (tego) nazywanego Barsabasem, i Sylaba, mężów dowodzących wśród braci, napisawszy przez rękę ich: Wysłannicy i starsi bracia (tym) w Antiochii, i Syrii, i Cylicji braciom, (tym) z pogan, radować się”. (Dokonania wysłanników 15, 22 – 23)
„Dlatego ja sądzę, aby nie stawiać przeszkód (tym) z pogan zwracającym się do Boga, ale przekazać listem im powstrzymywać się (od) zmaz wizerunków, i (od) nierządu, i (od) uduszonego, i (od) krwi. Mojżesz bowiem od pokoleń dawnych w (każdym) mieście ogłaszających go ma w synagogach w każdy szabat będąc czytanym”. (Dokonania wysłanników 15, 19 – 21)
„I (z) tym współbrzmią słowa proroków, jak jest napisane: Po tych obrócę, i odbuduję namiot Dawida, (ten) upadły, i (te) zburzone jego odbuduję, i znowu wyprostuję go, żeby odszukali pozostali (z) ludzi Pana i wszystkie ludy, na których jest przywołane imię me na nich mówi Pan czyniący te znajome od wieku”. (Dokonania wysłanników 15, 15 – 18)
Strona 10 z 58

Top