„Sam zaś ja, Paweł, zachęcam was przez delikatność i życzliwość Pomazańca, (ja) który według twarzy (jestem) uniżony wśród was, będąc nieobecnym zaś wykazuję śmiałość względem was; proszę zaś aby nie będąc obecnym wykazałbym śmiałość (odpowiednią do) przekonania, (na) które jestem liczony, (że) odważyłem się do niektórych, (tych) liczących sobie, (że) my jak według ciała chodzący”. (Do Koryntian II 10, 1 – 2)

„Zaś zaopatrujący (w) siew siejącego i (w) chleb ku zjedzeniu zaopatrzy i pomnoży siew wasz, i da wzrost plonom sprawiedliwości waszej; w wszystkim ubogacani ku całej prostocie, która sprawia przez nas dziękowanie Bogu bo (ta) służba społecznego dzieła tego nie jedynie jest uzupełniającą braki świętych, ale i dającą obfitość przez liczne dziękowania Bogu przez wypróbowanie służby tej oddający chwałę Bogu z powodu podporządkowania się przyznania waszego względem dobrej nowiny Pomazańca i (z powodu) prostoty wspólnoty względem nich i względem wszystkich, i (z powodu) ich błagania za was, (gdyż pragną) was z powodu przewyższającej łaski Boga na was. Wdzięczność Bogu z powodu niewycenialnej Jego darowizny”. (Do Koryntian II 9, 10 – 15)

„Tak zaś, siejący oszczędnie, oszczędnie i żąć będzie; i siejący w wysławianiach, w wysławianiach i żąć będzie: każdy jak postanowił sobie sercem, nie z smutku lub z konieczności, wesołego bowiem dawcę miłuje Bóg. Jest mocny zaś Bóg każdą łaskę dać obficie ku wam, aby w wszystkim każdej chwili całą samowystarczalność mając, obfitowaliście ku każdemu czynowi dobremu, jak jest napisane: Rozrzucił, dał biednym, sprawiedliwość Jego trwa na wiek”. (Do Koryntian II 9, 6 – 9)

„Posłałem zaś (tych) braci, aby nie chluba nasza, (ta) co do was, została uczyniona pustą w sprawie (tej), aby, jak mówiłem, przygotowani byliście, aby nie jakoś jeśli przyszliby razem ze mną Macedończycy i znaleźliby was nieprzygotowanymi, zostaliśmy zawstydzeni my, aby nie mówiłbym wy, na podstawie tej. Koniecznym więc uznałem zachęcić (tych) braci, aby wcześniej przyszli do was i wcześniej wydoskonalili (to) wcześniej ogłoszone wysławianie wasze, (że) to gotowe być tak, jak wysławianie i nie jak zachłanność”. (Do Koryntian II 9, 3 – 5)

„O bowiem służbie, (tej) względem świętych, zbyt obfite mi jest pisanie wam. Znam bowiem ochoczość waszą, którą co do was chełpię się Macedończykom, że Achaja jest przygotowana od roku, i wasza skwapliwość pobudziła liczniejszych”. (Do Koryntian II 9, 1 – 2)

„Czy to co do Tytusa wspólnikiem moim i względem was współpracownikiem; czy to bracia nasi wysłannikami (społeczności) wywołanych, chwała Pomazańca. Więc wykazanie miłości waszej i naszej dumy co do was względem nich wykazując przed twarzą (społeczności) wywołanych”. (Do Koryntian II 8, 23 – 24)

„Troszczymy się bowiem (o dobra) piękne nie jedynie przed Panem, ale i przed ludźmi. Posłaliśmy razem z zaś nimi (tego) brata naszego, którego wypróbowaliśmy w wielu (sprawach) częstokroć, (że) gorliwym będący, teraz zaś wiele gorliwszym (przez) przekonanie wielkie, (to) do was”. (Do Koryntian II 8, 21 – 22)

„Wdzięczność zaś Bogu, (Temu), (który dał) tę gorliwość o was w sercu Tytusa, że (tę) oto zachętę przyjął, coraz gorliwszym zaś będąc z własnego wyboru wyszedł do was. Posłaliśmy razem zaś z nim (tego) brata, którego pochwała w dobrej nowinie poprzez wszystkie (społeczności) wywołanych nie jedynie zaś, ale i wybrany przez wyciągnięcie rąk przez (społeczności) wywołanych (na) towarzysza podróży naszego razem z łaską tą, obsługiwaną przez nas ku (tej) [Jego], Pana, chwale i ochoczości naszej unikając tego, aby nie ktoś nas zhańbił w obfitości tej, obsługiwanej przez nas”. (Do Koryntian II 8, 16 – 20)

„Jeśli bowiem ochoczość poprzedza, według tego jak jeśli ma, bardzo godna przyjęcia, nie według tego jak nie ma. Nie bowiem aby (dla) innych ulżenie, (dla) was utrapienie, ale po równości w (tej) teraz porze wasza obfitość ku ich brakowi, aby i (ta) ich obfitość stała się ku waszemu brakowi, żeby stała się równość, jak jest napisane: (Ten) wiele nie obfitował, i (ten) mało nie miał za mało”. (Do Koryntian II 8, 12 – 15)

„I mniemanie w tym daję: to bowiem dla was jest pożyteczne, którzy nie jedynie uczynić, ale i chcieć wcześniej rozpoczęliście od roku; teraz zaś i (to) uczynić wypełnijcie, żeby tak jak ochoczość chcenia, tak i wypełnienie z mienia”. (Do Koryntian II 8, 10 – 11)