Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (960)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„My zaś (przy) modlitwie i służbie słowa będziemy trwać niezłomnie przy. I spodobało się (to) słowo przed całą mnogością, i wybrali sobie Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, i Filipa, i Prochowa, i Nikanora, i Tymona, i Parmenasa, i Mikołaja, prozelitę Antiocheńczyka, których postawili przed wysłannikami, i pomodliwszy się położyli na nich ręce. I słowo Boga wzrastało, i mnożyła się liczba uczniów w Jeruzalem bardzo, liczny tłum kapłanów był posłuszny wierze”. (Dokonania wysłanników 6, 4 – 7)

„W zaś dniach tych (kiedy mnożyli się) uczniowie stało się narzekanie hellenistów na Hebrajczyków, że są przeoczane w służbie codziennej wdowy ich. Przywoławszy do siebie zaś (ci) Dwunastu mnogość uczniów powiedzieli: Nie podobające się jest, (aby) my pozostawiwszy słowo Boga służyć stołom. Przyjrzyjcie się zaś, bracia, mężom z was poświadczającym się siedmiu, pełnym Ducha i mądrości, których ustanowimy do potrzeby tej”. (Dokonania wysłanników 6, 1 – 3)

 

„Ci więc szli radując się od oblicza sanhedrynu, że zostali uznani za godnych za (to) imię doznać braku szacunku. Każdego dnia w świątyni i w domu nie powstrzymywali się nauczając i głosząc dobrą nowinę Pomazańca, Jezusa”. (Dokonania wysłanników 5, 41 – 42)

„I (o tych) teraz mówię wam: odstąpcie od ludzi tych i uwolnijcie ich. Bo jeśli jest z ludzi postanowienie to lub dzieło to, zostanie obalone; jeśli zaś z Boga jest, nie będziecie mogli obalić ich żeby kiedyś nie i walczącymi przeciw Bogu znalezieni zostaliście. Zostali przekonani zaś (przez) niego. I przywoławszy do siebie wysłanników, zbiwszy nakazali nie mówić na imieniu Jezusa, i uwolnili”. (Dokonania wysłanników 5, 38 – 40)

„Przed bowiem tymi dniami podniósł się Teodas, mówiący być kimś on sam, (do) którego dała się nakłonić mężów liczba mniej więcej czterystu. Który został zgładzony i wszyscy, jacy ulegali mu, zostali rozłączeni i stali się ku niczemu. Po tym podniósł się Judasz Galilejczyk w dniach spisu i oderwał lud za nim. I ten zgubił się, i wszyscy, jacy ulegali mu, zostali rozproszeni”. (Dokonania wysłanników 5, 36 – 37)

„(Ci) zaś wysłuchawszy byli rozpiłowani i postanawiali zgładzić ich. Wstawszy zaś pewien w miejscu posiedzeń faryzeusz imieniem Gamaliel, nauczyciel Prawa szacowny dla całego ludu, wezwał, (żeby) na zewnątrz na krótko (tych) ludzi uczynić. Powiedział do nich: Mężowie Izraelici, zajmujcie się sobą samymi nad ludźmi tymi, co macie dokonać”. (Dokonania wysłanników 5, 33 – 35)

„Zacząwszy odpowiadać zaś Piotr i wysłannicy powiedzieli: Słuchać władz trzeba Boga bardziej niż ludzi. Bóg ojców naszych wskrzesił Jezusa, którego wy wzięliście w swoje ręce, zawiesiwszy na drzewie. Tego Bóg (jako) Początek i Wodza i Zbawiciela wywyższył prawicą Jego, (żeby) dać zmianę myślenia Izraelowi i uwolnienie (od) grzechów. I my jesteśmy świadkami słów tych, i Duch Święty, którego dał Bóg słuchającym władzy Jego”. (Dokonania wysłanników 5, 29 – 32)

„Przyprowadziwszy zaś ich, postawili w miejscu posiedzeń. I zaczął dopytywać się ich arcykapłan, mówiąc: [Nie] nakazem nakazaliśmy wam, aby nie nauczać na imieniu tym? I oto wypełniliście Jeruzalem nauczaniem waszym, i chcecie przyprowadzić na nas krew człowieka tego”. (Dokonania wysłanników 5, 27 – 28)

„Gdy zaś usłyszeli słowa te komendant świątyni i arcykapłani, byli w niepewności co do nich, co stałoby się to. Przybywszy zaś ktoś oznajmił im, że: Oto mężowie, których umieściliście w strażnicy, są w świątyni, stojąc i nauczając lud. Wtedy odszedłszy komendant razem z (tymi) poddanymi prowadził ich, nie z gwałtem, bali się bowiem ludu, aby nie zostali obrzuceni kamieniami”. (Dokonania wysłanników 5, 24 – 26)

 

„Usłuchawszy zaś weszli od brzasku do świątyni i nauczali. Przybywszy zaś arcykapłan i (ci) razem z nim zwołali sanhedryn i całą starszyznę synów Izraela, i wysłali do więzienia, (żeby zostali przyprowadzeni) oni. Zaś przybywszy poddani nie znaleźli ich w strażnicy. Obróciwszy się zaś oznajmili, mówiąc, że: Więzienie znaleźliśmy zakluczone w całej niezawodności i strażników stojących przy podwojach. Otwarłszy zaś do środka, nikogo (nie) znaleźliśmy”. (Dokonania wysłanników 5, 21 – 23)

Strona 5 z 48
Top