Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (876)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Wtedy mówi mu Jezus: Wróć miecz twój na miejsce jego. Wszyscy bowiem, (którzy wzięli) miecz, od miecza będą wygubieni. Czy wydaje ci się, że nie mogę poprosić Ojca mego, i postawi przy mnie zaraz więcej niż dwanaście legionów zwiastunów? Jak więc wypełnią się Pisma, że tak ma stać się? W ową godzinę powiedział Jezus tłumom: Jak na rozbójnika wyszliście z mieczami i kijami ująć mnie? Co dzień w świątyni siedziałem nauczając i nie chwyciliście mnie. To zaś całe stało się, aby wypełniły się pisma proroków. Wtedy uczniowie wszyscy opuściwszy go uciekli”. (Według Mateusza 26, 52 – 56)

„I wyszedłszy udał się według zwyczaju ku Górze Oliwek. Towarzyszyli zaś mu i uczniowie. (Będąc) zaś na miejscu, powiedział im: Módlcie się, (by) nie wejść w doświadczenie. I sam odsunął się od nich około kamienia rzutu, i (zgiąwszy) kolana modlił się mówiąc: Ojcze, jeśli postanawiasz, odwróć ten kielich ode mnie. Lecz nie wola ma, ale twoja niech się staje. [Ukazał się zaś mu anioł z nieba umacniając go I będąc w udręce (naj)silniej modlił się. I stał się pot jego jakby skrzepami krwi (spadającej) na ziemię.] I wstawszy od modlitwy, przyszedłszy do uczniów znalazł śpiących ich ze smutku, i powiedział im: Dlaczego śpicie? Wstawszy módlcie się, aby nie weszliście w doświadczenie”. (Według Łukasza 22, 39 – 46)

„I jeszcze (gdy on) (mówił), oto Juda, jeden (z) dwunastu przyszedł i z nim tłum liczny z mieczami i kijami od arcykapłanów i starszych ludu. Zaś wydający go dał im znak mówiąc: Którego pocałuję, ten jest, chwyćcie go. I zaraz podszedłszy (do) Jezusa, powiedział: (Witaj), Rabbi. I ucałował go. Zaś Jezus powiedział mu: Towarzyszu, na co przybywasz? Wtedy podszedłszy narzucili ręce na Jezusa i chwycili go. I oto jeden (z tych co) z Jezusem, wyciągnąwszy rękę wydobył miecz jego i rażąc sługę arcykapłana pozbawił go ucha”. (Według Mateusza 26, 47 – 51)

 

„I powiedział im: Kiedy wysłałem was bez trzosu, i torby, i sandałów, czy czegoś zbrakło wam? Oni zaś powiedzieli: Niczego. Powiedział zaś im: Ale teraz mający trzos niech zabierze, podobnie i torbę, i nie mający niech sprzeda płaszcz jego i niech kupi miecz. Mówię bowiem wam, że to napisane ma dokonać się co do mnie: I ze złoczyńcami zaliczony został. I bowiem (to) o mnie koniec ma. Oni zaś powiedzieli: Panie, oto miecze tu dwa. On zaś powiedział im: Wystarczające jest”. (Według Łukasza 22, 35 – 38)

„I przychodzi do uczniów i znajduje ich śpiących i mówi Piotrowi: Tak nie mieliście siły jedną godzinę czuwać ze mną? Czuwajcie i módlcie się, aby nie weszliście w doświadczenie. Wprawdzie duch ochoczy, jednak ciało słabe. Znów po (raz) drugi odszedłszy zaczął modlić się mówiąc: Ojcze mój, jeśli nie może to przejść, aby nie go piłem, niech się stanie wola twa. I przyszedłszy znów znalazł ich śpiących, były bowiem ich oczy ociężałe. I opuściwszy ich znów odszedłszy zaczął modlić się po (raz) trzeci, to samo słowo powiedziawszy znowu. Wtedy przychodzi do uczniów i mówi im: Śpicie w końcu i spoczywacie? Oto zbliżyła się godzina i Syn Człowieka wydawany jest w ręce grzeszników. Podnieście się, idźmy. Oto zbliżył się wydający mnie”. (Według Mateusza 26, 40 – 46)

„Szymonie, Szymonie, oto Szatan zaczął domagać się, (by) was przesiać jak zboże. Ja zaś poprosiłem co do ciebie, aby nie ustała wiara twa. I ty kiedyś zawróciwszy utwierdź braci twych. On zaś powiedział mu: Panie, z tobą gotowy jestem i do strażnicy i na śmierć iść. On zaś powiedział: Mówię ci, Piotrze, nie (zapieje) dzisiaj kogut, aż trzykroć mnie wyprzesz się znać”. (Według Łukasza 22, 31 – 34)

„Wtedy przychodzi z nimi Jezus na teren nazywany Getsemani, i mówi uczniom: Usiądźcie (tu), aż odszedłszy tam pomodlę się. I zabrawszy Piotra i dwóch synów Zebedeusza zaczął smucić się i niepokoić. Wtedy mówi im: Zasmucona jest dusza ma aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie ze mną. I naprzód poszedłszy trochę upadł na twarz jego modląc się i mówiąc: Ojcze mój, jeśli możliwe jest, (niech) przejdzie z dala ode mnie kielich ten. Lecz nie jak ja chcę, ale jak ty”. (Według Mateusza 26, 36 – 39)

„Stała się zaś i chęć do sporu w nich (o to), kto (z) nich zdaje się być większy. On zaś powiedział im: Królowie narodów panują (nad) nimi i władzę sprawujący ich dobroczyńcami są nazywani. Wy zaś nie tak, ale większy wśród was niech się stanie jak młodszy, i dowodzący jak służący. Kto bowiem większy, leżący (przy stole) czy służący? Czy nie leżący? Ja zaś w środku was jestem jak służący. Wy zaś jesteście (tymi), (którzy wytrwali) ze mną w doświadczeniach mych. I ja ustanawiam wam, jako ustanowił mi Ojciec mój, królestwo, aby jedliście i piliście przy stole mym w królestwie mym i (aby) siedliście na tronach, dwanaście plemion sądzący Izraela”. (Według Łukasza 22, 24 – 30)

„Wtedy mówi im Jezus: Wszyscy wy doznacie urazy co do mnie w noc tę, napisane jest bowiem: Porażę pasterza, i rozproszone zostaną owce trzody. Po zaś (podniesieniu) mnie poprzedzę was do Galilei. Odpowiadając zaś Piotr rzekł mu: Jeśli wszyscy doznają urazy co do ciebie, ja nigdy (nie) doznam urazy. Rzekł mu Jezus: Amen mówię ci, że w tę noc, zanim kogut zawoła, trzykroć wyprzesz się mnie. Mówi mu Piotr: Choćby trzeba było mi z tobą umrzeć, nie (nigdy) ciebie wyprę się. Podobnie i wszyscy uczniowie powiedzieli”. (Według Mateusza 26, 31 – 35)

„I wziąwszy chleb dzięki uczyniwszy połamał i dał im mówiąc: To jest ciało me za was dające się. To czyńcie dla mojego przypomnienia. I kielich tak samo po (spożyciu wieczerzy) mówiąc: Ten kielich nowym przymierzem we krwi mej, za was wylewający się. Lecz oto ręka wydającego mnie ze mną na stole. Bo Syn wprawdzie Człowieka według ustalonego idzie, lecz biada człowiekowi owemu, przez którego zostaje wydany. I oni zaczęli dociekać razem do siebie, kto zatem byłby z nich (tym) to mającym robić”. (Według Łukasza 22, 19 – 23)

Strona 5 z 44
Top