„I przyszli do Kafarnaum. I w domu (będąc) pytał ich: Co w drodze rozważaliście? Oni zaś milczeli, między sobą bowiem rozmawiali w drodze, kto większy. I usiadłszy zawołał dwunastu i mówił im: Jeśli ktoś chce pierwszy być, będzie (z) wszystkich ostatni i wszystkich służący. I wziąwszy dziecko postawił je na środku ich, i objąwszy je powiedział im: Który jedno (z) takich dzieci przyjmie w imię moje, mnie przyjmuje. I który mnie przyjmie, nie mnie przyjmuje, ale (tego), (który wysłał) mnie”. (Według Marka 9, 33 – 37)

„I szczęśliwy jest, który nie zostałby przywiedziony do obrazy przeze mnie. (Gdy ci) zaś (wyruszali), zaczął Jezus mówić tłumom o Janie: Co wyszliście na pustkowiu oglądać? Trzcinę przez wiatr chwianą? Ale co wyszliście zobaczyć? Człowieka w miękkie (szaty) przyodzianego? Oto miękkie noszący w domach królów są. Ale co wyszliście zobaczyć? Proroka? Tak, mówię wam, i więcej (niż) proroka. Ten jest, o którym napisane jest: Oto ja wysyłam zwiastuna mego przed obliczem twym, który uładzi drogę twą przed tobą”. (Według Mateusza 11, 6 – 10)

„I mówił im: Wy z tych na dole jesteście. Ja z tych na górze jestem. Wy z tego świata jesteście, ja nie jestem ze świata tego. Powiedziałem więc wam, że umrzecie w grzechach waszych. Jeśli bowiem nie uwierzycie, że ja jestem, umrzecie w grzechach waszych. Mówili więc mu: Ty kto jesteś? Powiedział im Jezus: (Na) początku, (czegóż) coś i mówię wam? Wiele mam o was mówić i sądzić. Ale (ten), (który posłał) mnie, prawdomówny jest, i ja co usłyszałem od niego, to mówię do świata. Nie poznali, że (o) Ojcu im mówił”. (Według Jana 8, 23 – 27)

„Powiedział zaś jej: Odpuszczone są twe grzechy. I zaczęli razem leżący mówić w sobie: Kto ten jest, który i grzechy odpuszcza? Powiedział zaś do kobiety: Wiara twa uratowała cię; idź w pokoju. I stało się w kolejności, i on przechodził po mieście i wsi, głosząc, i zwiastując dobrą nowinę (o) królestwie Boga i dwunastu z nim. I kobiety pewne, które były uzdrowione z duchów złych i słabości, Maria, zwana Magdaleną, z której demonów siedem wyszło, i Joanna, żona Chuzy, zarządcy Heroda, i Zuzanna i inne liczne, które służyły im z (tych) (własnością) będących im”. (Według Łukasza 7, 48 – 8, 3)

„I (gdy wszedł) on do domu, uczniowie jego na osobności pytali go: Że my nie mogliśmy wyrzucić go? I powiedział im: Ten rodzaj przez nic (nie) może wyjść, jeśli nie przez modlitwę. I stamtąd wyszedłszy przechodzili przez Galileę, i nie chciał, żeby ktoś wiedział. Nauczał bowiem uczniów jego i mówił im, że Syn Człowieka wydawany jest w ręce ludzi, i zabiją go, i zabity po trzech dniach powstanie. Oni zaś nie rozumieli (co do) rzeczy i bali się go zapytać”. (Według Marka 9, 28 – 32)

„I stało się, kiedy skończył Jezus rozporządzając dwunastu uczniom jego, przeszedł stamtąd nauczać i głosić w miastach ich. Zaś Jan usłyszawszy w więzieniu czyny Pomazańca, posławszy przez uczniów jego powiedział mu: Ty jesteś (tym) przychodzącym, czy drugiego mamy oczekiwać? I odpowiadając Jezus powiedział im: Wyruszywszy oznajmijcie Janowi, co słyszycie i widzicie. Ślepi znowu widzą i chromi chodzą, trędowaci są oczyszczani, i głusi słyszą, i martwi podnoszą się, i biednym (głoszona) jest dobra nowina”. (Według Mateusza 11, 1 – 5)

„Ja jestem świadczący o mnie samym i świadczy o mnie (ten), (który posłał) mnie, Ojciec. Mówili więc mu: Gdzie jest ojciec twój? Odpowiedział Jezus: Ani mnie znacie, ani Ojca mego. Jeśli mnie znalibyście, i Ojca mego znalibyście. Te rzeczy powiedział w skarbcu nauczając w świątyni. I nikt (nie) pojmał go, bo jeszcze nie przyszła godzina jego. Powiedział więc znów im: Ja odchodzę i szukać będziecie mnie, i w grzechu waszym umrzecie. Gdzie ja odchodzę, wy nie możecie pójść. Mówili więc Judejczycy: Czy zabije siebie, bo mówi: Gdzie ja odchodzę, wy nie możecie pójść?” (Według Jana 8, 18 – 22)

„Odpowiadając Szymon rzekł: Podejrzewam, że któremu więcej darował. On zaś powiedział mu: Poprawnie osądziłeś. I zwróciwszy się do kobiety Szymonowi rzekł: Widzisz tę kobietę? Wszedłem twojego do domu, wody mi na stopy nie dałeś, ta zaś łzami zrosiła me stopy i włosami jej wytarła. Pocałunku mi nie dałeś, ta zaś, odkąd weszła, nie przestała, całując me stopy. Oliwą głowy mej nie namaściłeś, ta zaś pachnidłem namaściła stopy me. Czego (za sprawą) mówię ci, odpuszczone są grzechy jej liczne, bo umiłowała wiele. Któremu zaś mało odpuszczone jest, mało miłuje”. (Według Łukasza 7, 43 – 47)

„Zaraz zawoławszy ojciec dziecka mówił: Wierzę, pomagaj mej niewierze. Zobaczywszy zaś Jezus, że zbiega się tłum, skarcił ducha nieczystego mówiąc mu: Niemy i głuchy duchu, ja nakazuję ci, wyjdź z niego i już nie (wchodź) w niego. I zawoławszy i wiele zatrząsłszy wyszedł. I stał się jakby martwy, tak że wielu (mówił), że umarł. Zaś Jezus chwyciwszy rękę jego podniósł go; i wstał”. (Według Marka 9, 24 – 27)

„(Ten), (który znalazł) życie jego, straci je, i (ten), (który stracił) życie jego z powodu mnie, znajdzie je. Przyjmujący was mnie przyjmuje i mnie przyjmujący przyjmuje (tego który wysłał) mnie. Przyjmujący proroka (dla) imienia proroka zapłatę proroka weźmie i przyjmujący sprawiedliwego (dla) imienia sprawiedliwego zapłatę sprawiedliwego weźmie. I który by napoił jednego (z) małych tych kielichem zimnego jedynie (dla) imienia ucznia, amen mówię wam, nie straci zapłaty jego”. (Według Mateusza 10, 39 – 42)