Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (1205)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Około zaś środka nocy Paweł i Sylab modląc się sławili hymnem Boga, przysłuchiwali się zaś im uwięzieni. Nieoczekiwanie zaś trzęsienie stało się wielkie, tak że potrząśnięte zostać fundamenty więzienia. Otwarte zostały zaś natychmiast podwoje wszystkie i wszystkich więzy zostały zwolnione”. (Dokonania wysłanników 16, 25 – 26)

„I wspólnie przystąpił tłum przeciw nim, i komendanci rozdarłszy ich szaty rozkazywali bić rózgą. Wiele nałożywszy im uderzeń, rzucili do strażnicy, nakazawszy strażnikowi więźniów niezawodnie strzec ich. Ten nakaz taki wziąwszy, rzucił ich do bardziej wewnętrznej strażnicy i nogi niezawodnymi uczynił sobie ich w drzewie”. (Dokonania wysłanników 16, 22 – 24)

„Zobaczywszy zaś panowie jej, że wyszła nadzieja zarobku ich, chwyciwszy Pawła i Sylaba, zaciągnęli na rynek przed przywódców. I doprowadziwszy ich (do) komendantów, powiedzieli: Ci ludzie niepokoją nasze miasto, Judejczykami będąc, i zwiastują obyczaje, których nie wolno nam przyjmować ani czynić, Rzymianami będącym”. (Dokonania wysłanników 16, 19 – 21)

„Stało się zaś, (gdy szliśmy) my na modlitwę, (że) służebna pewna, mająca ducha, pytona, wyjść naprzeciw nam, która zarobek wielki podawała panom jej wieszcząc. Ta towarzysząc Pawłowi i nam, krzyczała mówiąc: Ci ludzie niewolnikami Boga najwyższego są, którzy zwiastują wam drogę zbawienia. To zaś czyniła przez wiele dni. Rozdrażniony zaś Paweł i zwróciwszy się duchowi powiedział: Nakazuję ci w imieniu Jezusa Pomazańca wyjść z niej. I wyszedł tej godziny”. (Dokonania wysłanników 16, 16 – 18)

„I pewna kobieta, imieniem Lidia, sprzedawczyni purpury (z) miasta Tiatyry, czcząca Boga, słuchała, której Pan otwarł serce, (aby) lgnąć (do) (tych), (które były mówione) przez Pawła. Gdy zaś została zanurzona i dom jej, poprosiła mówiąc: Jeśli osądziliście, (że) ja wierną Panu być, wszedłszy do domu mego, pozostawajcie. I przymusiła ich”. (Dokonania wysłanników 16, 14 – 15)

„Wypłynąwszy zaś z triady, pojechaliśmy prosto ku Samotrace, zaś nadchodzącego do Nea Polis, i stamtąd do Filippi, która jest pierwszej części Macedonii miastem, kolonią. Byliśmy zaś w tym mieście przebywając dni jakieś. Dnia szabatu wyszliśmy na zewnątrz bramy w stronę rzeki, gdzie sądziliśmy, (że) modlitwa być. I usiadłszy mówiliśmy (do) (tych), (które się zeszły), kobiet”. (Dokonania wysłanników 16, 11 – 13)

„I widzenie przez noc Pawłowi dało się zobaczyć: mąż, Macedończyk jakiś, był stojąc i zachęcając go i mówiąc: Przeszedłszy do Macedonii, pomóż nam. Gdy zaś (to) widzenie zobaczył, zaraz poszukaliśmy, (aby) wyjść do Macedonii, wywodząc, że przywołał sobie nas Bóg, (aby) ogłosić dobrą nowinę im”. (Dokonania wysłanników 16, 9 – 10)

„Przeszli zaś Frygię i Galicką krainę, powstrzymani przez Świętego Ducha (od) powiedzenia słowa w Azji. Przyszedłszy zaś naprzeciw Myzji, próbowali do Bitynii pójść i nie pozwolił im Duch Jezusa. Przeszedłszy zaś Myzję, zeszli do Triady”. (Dokonania wysłanników 16, 6 – 8)

„Tego zechciał Paweł razem z nim wyjść. I wziąwszy obrzezał go z powodu Judejczyków, (tych) będących w miejscach tamtych. Widzieli bowiem wszyscy, że Hellenem ojciec jego był. Gdy zaś przechodzili (te) miasta, przekazywali im, (aby) strzec postanowień, (tych) osądzonych przez wysłanników i starszych, (tych) w Jerozolimie. Więc (społeczności) wywołanych były utwierdzane wiarą i obfitowały liczbą co dzień”. (Dokonania wysłanników 16, 3 – 5)

„Stało się zaś ostre rozdrażnienie, tak że zostać oddzieleni oni od jeden drugiego: Barnaba przyjąwszy Marka odpłynąć ku Cyprowi. Paweł zaś przybrawszy sobie Sylasa wyszedł, przekazany łasce Pana przez braci. Przechodził zaś Syrię i Cylicję, utwierdzając (społeczności) wywołanych. Przyszedł zaś [i] do Derbe i do Listry. I oto uczeń pewien był tam imieniem Tymoteusz, syn kobiety, Judejki wiernej, ojca zaś Hellena, który był poświadczany przez (tych) w Listrze i Ikonium braci”. (Dokonania wysłanników 15, 39 – 16,2)
Strona 12 z 61

Top