Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (505)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Zaraz zawoławszy ojciec dziecka mówił: Wierzę, pomagaj mej niewierze. Zobaczywszy zaś Jezus, że zbiega się tłum, skarcił ducha nieczystego mówiąc mu: Niemy i głuchy duchu, ja nakazuję ci, wyjdź z niego i już nie (wchodź) w niego. I zawoławszy i wiele zatrząsłszy wyszedł. I stał się jakby martwy, tak że wielu (mówił), że umarł. Zaś Jezus chwyciwszy rękę jego podniósł go; i wstał”. (Według Marka 9, 24 – 27)

„(Ten), (który znalazł) życie jego, straci je, i (ten), (który stracił) życie jego z powodu mnie, znajdzie je. Przyjmujący was mnie przyjmuje i mnie przyjmujący przyjmuje (tego który wysłał) mnie. Przyjmujący proroka (dla) imienia proroka zapłatę proroka weźmie i przyjmujący sprawiedliwego (dla) imienia sprawiedliwego zapłatę sprawiedliwego weźmie. I który by napoił jednego (z) małych tych kielichem zimnego jedynie (dla) imienia ucznia, amen mówię wam, nie straci zapłaty jego”. (Według Mateusza 10, 39 – 42)

„Odpowiedział Jezus i powiedział im: Chociaż ja świadczyłbym o mnie samym, prawdziwe jest świadectwo me, bo wiem skąd przyszedłem i gdzie odchodzę. Wy zaś nie wiecie, skąd przychodzę lub gdzie odchodzę. Wy według ciała sądzicie, ja nie sądzę nikogo. I jeśli sądzę zaś ja, sąd mój prawdziwy jest, bo sam nie jestem, ale ja i (który posłał) mnie, Ojciec. I w Prawie zaś waszym napisane jest, że dwóch ludzi świadectwo prawdziwe jest”. (Według Jana 8, 14 – 17)

„Zobaczywszy zaś faryzeusz, (ten) (co zaprosił) go, powiedział w sobie mówiąc: Ten gdyby był prorokiem, poznał by, kim i jaka (ta) kobieta, która dotyka go, że grzeszna jest. I odpowiadając Jezus powiedział do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć. On zaś: Nauczycielu, powiedz, rzecze. Dwaj dłużnicy byli (u) pożyczającego pewnego. Jeden winien był denarów pięćset, zaś drugi pięćdziesiąt. (Gdy) nie (mieli) oni, (by) oddać, obydwu darował. Kto więc (z) nich więcej miłować będzie go?” (Według Łukasza 7, 39 – 42)

„I przynieśli go do niego. I zobaczywszy go duch zaraz potrząsnął nim, i padłszy na ziemię toczył się pieniąc się. I spytał ojca jego: Ile czasu jest, jak to stało się mu? On zaś powiedział: Od dzieciństwa. I wielekroć i w ogień go rzucił i w wody, aby zgubić go; ale jeśli coś mógłbyś, pomóż nam zlitowawszy się nad nami. Zaś Jezus powiedział mu: To ‘jeśli mógłbyś…’ wszystko możliwe wierzącemu”. (Według Marka 9, 20 – 23)

„Przyszedłem bowiem rozdwoić człowieka przeciw ojcu jego, i córkę przeciw matce jej, i synową przeciw teściowej jej; i wrogami człowieka domownicy jego. Kochający ojca lub matkę nade mnie nie jest mnie godny. I kochający syna lub córkę nade mnie nie jest mnie godny. I który nie bierze krzyża jego i (nie) towarzyszy za mną, nie jest mnie godny”. (Według Mateusza 10, 35 – 38)

„Wyprostowawszy się zaś Jezus powiedział jej: Kobieto, gdzie są? Nikt cię (nie) zasądził? Ona zaś powiedziała: Nikt, Panie. Powiedział zaś Jezus: Ani ja cię (nie) zasądzam. Idź, [i] od teraz już nie grzesz. Znów więc im powiedział Jezus mówiąc: Ja jestem światło świata. Towarzyszący mi nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światło życia. Powiedzieli więc mu faryzeusze: Ty o tobie samym świadczysz, świadectwo twe nie jest prawdziwe”. (Według Jana 8, 10 – 13)

„I usprawiedliwiona została mądrość od wszystkich dzieci jej. Prosił zaś ktoś go (z) faryzeuszów, aby zjadł z nim. I wszedłszy do domu faryzeusza ułożył się (przy stole). I oto kobieta, która była w mieście grzeszna, i dowiedziawszy się, że leży w domu faryzeusza, przyniósłszy alabaster pachnidła i stanąwszy z tyłu, przy stopach jego płacząc, łzami zaczęła zraszać stopy jego i włosami głowy jej wycierała, i całowała stopy jego, i namaszczała pachnidłem”. (Według Łukasza 7, 35 – 38)

„I zapytał ich: Czego dociekacie razem, między (sobą)? I odpowiedział mu jeden z tłumu: Nauczycielu, przyniosłem syna mego do ciebie, mającego ducha niemego. I kiedy go złapie, rozrywa go, i pieni się, i zgrzyta zębami, i drewnieje; i powiedziałem uczniom twym, żeby go wyrzucili, i nie mieli siły. On zaś odpowiadając im mówi: O pokolenie bez wiary, do kiedy przy was będę? Do kiedy będę znosił was? Przynoście go do mnie”. (Według Marka 9, 16 – 19)

„Każdy więc, który przyzna się do mnie wobec ludzi, przyznam się i ja do niego wobec Ojca mego w niebiosach. Który zaś wyparłby się mnie wobec ludzi, wyprę się i ja jego wobec Ojca mojego w niebiosach. Nie uważajcie, że przyszedłem rzucić pokój na ziemię. Nie przyszedłem rzucić pokój, ale miecz”. (Według Mateusza 10, 32 -34)

Strona 8 z 26
Top