Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (453)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

 „I zaczął nauczać ich, że ma Syn Człowieka wiele wycierpieć i nie zostać zaakceptowanym przez starszych, i arcykapłanów, i uczonych w piśmie, i zostać zabitym, i po trzech dniach powstać. I (z) otwartością (to) słowo mówił. I wziąwszy na bok Piotr go, zaczął karcić go. On zaś zawróciwszy i zobaczywszy uczniów jego skarcił Piotra i mówi: Odejdź za mnie, szatanie, bo nie myślisz (o tych co) Boga, ale (o tych co) ludzi”. (Według Marka 8, 31 – 33)

„Nie (zacznijcie nabywać) złota ani srebra ani miedzi do pasów waszych, nie torbę w drogę, ani dwie tuniki, ani sandały, ani laskę. Godzien bowiem pracownik pokarmu jego. W które zaś miasto lub wieś weszlibyście, wypytajcie, kto w nim godny jest. I tam pozostańcie, aż wyjdziecie. Wchodząc zaś do domu, pozdrówcie go”. (Według Mateusza 10, 9 – 12)

„Ja znam go, bo od niego jestem i on mnie wysłał. (Usiłowali) więc go pojmać, (ale) nikt (nie) (położył) na niego ręki, bo jeszcze nie przyszła godzina jego. Z tłumu zaś liczni uwierzyli w niego i mówili: Pomazaniec, gdy przyjdzie, czy liczniejsze znaki uczyni (od) tych (które) ten uczynił? Usłyszeli faryzeusze tłum szepczący o nim to, i wysłali arcykapłani i faryzeusze pachołków, aby pojmali go”. (Według Jana 7, 29 – 32)

„Dlatego ani mnie samego uznałem za godnego do ciebie przyjść. Ale powiedz słowem i niech zostanie uleczony sługa mój. I bowiem ja człowiek jestem pod władzą umieszczony, mający pod sobą żołnierzy, i mówię temu: Ruszaj, i wyrusza, i innemu: Przychodź, i przychodzi, i niewolnikowi memu: Uczyń to, i czyni. Usłyszawszy zaś to Jezus zadziwił się nim i zwróciwszy się do towarzyszącego mu tłumu rzekł: Mówię wam, nawet nie w Izraelu tak wielką wiarę znalazłem”. (Według Łukasza 7, 7 – 9)

„I wysłał go do domu jego, mówiąc: Żebyś nie do tej wsi wszedł. I wyszedł Jezus i uczniowie jego do wiosek (koło) Cezarei Filipa. I w drodze pytał uczniów jego mówiąc im: Kim (ja) mówią ludzie (jestem)? Oni zaś powiedzieli mu mówiąc, [że]: Janem Chrzcicielem, i inni Eliaszem, inni zaś, że jednym (z) proroków. I on spytał ich: Wy zaś kim (ja) powiadacie (jestem)? Odpowiadając Piotr mówi mu: Ty jesteś Pomazaniec. I upomniał ich, żeby nikomu (nie) mówili o nim”. (Według Marka 8, 26 – 30)

„Tych dwunastu wysłał Jezus nakazawszy im mówiąc: Na drogę narodów nie odchodźcie i do miast Samarytan nie wchodźcie. Podążcie zaś raczej do owiec zgubionych domu Izraela. Podążając zaś głoście, mówiąc, że: Zbliżyło się królestwo niebios. Chorujących uzdrawiajcie, martwych podnoście, trędowatych oczyszczajcie, demony wyrzucajcie. Darmo wzięliście, darmo dajcie”. (Według Mateusza 10, 5 – 8)

„Mówili więc niektórzy z Jerozolimczyków: (Czyż) nie ten jest, którego (usiłują) zabić? A oto otwarcie mówi i nic mu mówią. (Czyż) nie prawdziwie poznali przywódcy, że ten jest Pomazańcem? Ale ten wiemy skąd jest. Zaś Pomazaniec, gdy przyjdzie, nikt (nie) wie, skąd jest. Zawołał więc w świątyni nauczając Jezus i mówiąc: I mnie znacie i znacie skąd jestem. I ode mnie samego nie przyszedłem, ale jest prawdziwy (ten), (który posłał) mnie, którego wy nie znacie”. (Według Jana 7, 25 – 28)

„Usłyszawszy zaś o Jezusie wysłał do niego starszych () Judejczyków, prosząc go, żeby przyszedłszy uratował niewolnika jego. Zaś przybywszy do Jezusa prosili go gorliwie, mówiąc, że: Godzien jest, (żebyś) mu uczynił to, miłuje bowiem naród nasz i synagogę sam zbudował nam. Zaś Jezus wyruszył z nimi. Już zaś (gdy) on nie daleko (był oddalony) od domu, posłał przyjaciół setnik mówiąc mu: Panie, nie trudź się, nie bowiem wart jestem, aby pod dach mój wszedłeś”. (Według Łukasza 7, 3 – 6)

 „I przychodzą do Betsaidy. I przynoszą mu ślepego i proszą go, żeby go dotknął. I chwyciwszy rękę ślepego wyprowadził go poza wieś, i plunąwszy w oczy jego, nałożywszy ręce (na) niego, pytał go: Czy coś widzisz? I popatrzywszy do góry mówił: Widzę ludzi, że jak drzewa widzę chodzących. Potem znowu nałożył ręce na oczy jego, i przejrzał, i powrócił (do zdrowia), i przypatrywał się jasno widząc wszystkiemu”. (Według Marka 8, 22 – 25)

„I przywoławszy dwunastu uczniów jego dał im władzę (nad) duchami nieczystymi, żeby wyrzucać je i uzdrawiać każdą chorobę i każdą niemoc. Zaś dwunastu wysłanników imiona (są) te: pierwszy Szymon zwany Piotrem i Andrzej brat jego i Jakub (ten) Zebedeusza i Jan brat jego; Filip i Bartłomiej, Tomasz i Mateusz poborca, Jakub (ten) Alfeusza i Tadeusz, Szymon Kananejczyk i Juda Iskariota, (ten co) i (wydał) go”. (Według Mateusza 10, 1 – 4)

Strona 7 z 23
Top