Surowe Słowo - czyli fragmenty Pisma Św. interlinearnego (354)

„Surowe” Słowo, czyli fragment Pisma Świętego interlinearnego – godz. 15:00

Zaznaczając w swojej aplikacji ten dział, codziennie o godz. 15:00, otrzymasz fragment Słowa Bożego w oryginalnym - surowym tłumaczeniu z języka greckiego.

np. „Na początku było Słowo, i Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono (to) było na początku u Boga. Wszystko przez nie stało się i bez niego (nie) stało się ani jedno. Które stało się w nim, życie(m) było, i życie było światłem ludzi. I światło w ciemności ukazuje się i ciemność go nie opanowała”. (Według Jana 1, 1 – 5)

„Aby zaś widzieliście, że Syn Człowieka władzę ma na ziemi odpuszczać grzechy powiedział sparaliżowanemu: Tobie mówię, podnieś się i zabrawszy lektykę twą, idź do domu twego. I od razu wstawszy przed nimi, zabrawszy na czym leżał, odszedł do domu jego chwaląc Boga. I zdumienie (ogarnęło) wszystkich, i chwalili Boga, i napełnieni zostali strachem mówiąc, że: Zobaczyliśmy nieoczekiwane dzisiaj”. (Według Łukasza 5, 24 – 26)

„I wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby spojrzawszy do góry w niebo pobłogosławił i połamał chleby i dawał uczniom [jego], aby podawali im; i dwie ryby podzielił wszystkim. I zjedli wszyscy i zostali nasyceni. I zebrali ułomki (na) dwanaście koszyków wypełnienie i z ryb. I byli zjadający [chleby] pięć tysięcy mężów”. (Według Marka 6, 41 – 44)

„Usłyszawszy zaś Jezus zadziwił się i powiedział towarzyszącym: Amen mówię wam, u nikogo tak wielką wiarę w Izraelu znalazłem. Mówię zaś wam, że liczni od wschodu i zachodu przybędą i ułożą się (do stołu) z Abrahamem i Izaakiem i Jakubem w królestwie niebios. Zaś synowie królestwa wyrzuceni zostaną w ciemność zewnętrzną. Tam będzie płacz i zgrzyt zębów”. (Według Mateusza 8, 10 – 12)

 „Wziął więc chleby Jezus i dzięki uczyniwszy rozdał leżącym, podobnie i z rybek, ile chcieli. Jak zaś nasycili się, mówi uczniom jego: Zbierzcie zbywające ułomki, aby nie coś zginęło. Zebrali więc, i napełnili dwanaście koszyków ułomków z pięciu chlebów jęczmiennych, które zbyły (tym) (którzy zjedli). A więc ludzie zobaczywszy, (jaki) uczynił znak, mówili, że: Ten jest prawdziwie prorok przychodzący na świat”. (Według Jana 6, 11 – 14)

„I zobaczywszy wiarę ich powiedział: Człowieku: odpuszczone są ci grzechy twe. I zaczęli rozważać uczeni w piśmie i faryzeusze mówiąc: Kto jest ten, który mówi bluźnierstwa? Kto może grzechy odpuścić, jeśli nie sam Bóg? Poznawszy zaś Jezus rozważania ich, odpowiadając rzekł do nich: Co rozważacie w sercach waszych? Co jest wykonalniejsze, powiedzieć: Odpuszczone są ci grzechy twe, czy powiedzieć: Podnieś się i chodź?” (Według Łukasza 5, 20 – 23)

„On zaś odpowiadając rzekł im: Dajcie im wy zjeść. I mówią mu: Odszedłszy mamy kupić (za) denarów dwieście chlebów i mamy dać im zjeść? On zaś mówi im: Ile chlebów macie? Odejdźcie, zobaczcie. I poznawszy mówią: Pięć, i dwie ryby. I nakazał im ułożyć wszystkich grupy (za grupami) na zielonej trawie. I położyli się kępy (za kępami) po sto i po pięćdziesiąt”. (Według Marka 6, 37 – 40)

„I odpowiadając setnik rzekł: Panie, nie jestem wart aby (mi) pod dach wszedłeś. Ale jedynie powiedz słowem, i uleczony zostanie [sługa mój]. I bowiem ja człowiekiem jestem pod władzą, mającym pode mną samym żołnierzy i mówię temu: Ruszaj, i wyrusza, i innemu: Przychodź, i przychodzi, i niewolnikowi memu: Uczyń to, i czyni”. (Według Mateusza 8, 8 – 9)

„To zaś mówił wypróbowując go, sam bowiem wiedział, co miał czynić. Odpowiedział mu Filip: (Za) dwieście denarów chleby nie wystarczają im, aby każdy małe [coś] wziął. Mówi mu jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: Jest chłopczyk tu, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie rybki. Ale te czym to jest dla tak wielu? Powiedział Jezus: Uczyńcie (by) ludzie (rozłożyli się). Była zaś trawa liczna w tym miejscu. Rozłożyli się więc mężowie liczbą jakieś pięć tysięcy”. (Według Jana 6, 6 – 10)

„I stało się w jednym (z) dni, i on był nauczający, i byli siedzący faryzeusze i nauczyciele Prawa, którzy byli przybyli z każdej wsi Galilei, i Judei, i Jeruzalem. I moc Pana była (ku) (temu) (by uzdrawiał) (on). I oto mężowie niosący na łożu człowieka, który był sparaliżowany, i szukali, (by) go wnieść i położyć [go] przed nim. I nie znalazłszy, jaką (drogą) wnieśliby go, z powodu tłumu, wszedłszy na taras przez pokrycie z dachówek, spuścili go z lektyką na środek przed Jezusem”. (Według Łukasza 5, 17 – 19)

 „I wyszedłszy zobaczył liczny tłum, i ulitował się nad nimi, bo byli jak owce nie mające pasterza; i zaczął nauczać ich wiele. I (gdy) już godzina późną (stała się), podszedłszy do niego uczniowie jego mówili, że: Puste jest miejsce i już godzina późna. Oddal ich, aby odszedłszy do wokół (leżących) pól i wsi kupili sobie coś co zjedliby”. (Według Marka 6, 34 – 36)

Strona 6 z 18
Top